Δυο μέρες μόνο στην Αιώνια Πόλη!
- Jun 29, 2016
- 3 min read
Τα επαγγελματικά ταξίδια δεν είναι συνήθως και τα πιο ευχάριστα. Είναι αυτά που δεν επιλέγουμε τον προορισμό και που συνήθως τα περνάμε σε αεροδρόμια, δωμάτια ξενοδοχείων και σε κλειστές αίθουσες συνεδριάσεων. Άσε που τις περισσότερες φορές είναι εξουθενωτικά, χωρίς ιδιαίτερο ελεύθερο χρόνο … και μοναχικά! Εγώ όμως ακόμη κι αυτά, τα λατρεύω! Γι’ αυτό όταν χρειάστηκε να ταξιδέψω για δυο μόνο βράδια στη Ρώμη, δεν γκρίνιαξα ούτε στιγμή.
Στη Ρώμη περπατάς στο δρόμο και ερωτεύεσαι. Ερωτεύεσαι τα στενά δρομάκια, την υπέροχη αρχιτεκτονική, τον κόσμο, το μπλε του ουρανού, το φαγητό, ακόμα και τον αέρα που αναπνέεις! Για συμβουλές για το πώς να κλείσετε αεροπορικά, διαμονή, ξεναγήσεις και όλα τα σχετικά, θα σας παραπέμψω στην αγαπημένη μου φίλη Κατερίνα Βάσου του Golden Wings Diary. Αυτή τα ξέρει καλύτερα!
Εγώ θα σας μιλήσω, για τί άλλο? Για μάσα φυσικά! Ο χρόνος μου ήταν πολύ περιορισμένος και δεν έμεινα από όλα όσα δοκίμασα ευχαριστημένη, αλλά θα επικεντρωθώ μόνο στα θετικά και θα σας προτείνω δυο μέρη που θεωρώ must!
Armando Al Pantheon
Ένα γρήγορο google search μου αποκάλυψε ότι το μόνο αυθεντικό ιταλικό εστιατόριο στη συγκεκριμένη τουριστική περιοχή, ήταν το Armando Al Pantheon. Τα προγνωστικά για να καταφέρω να βρω τραπέζι εκεί, δεν ήταν τα καλύτερα. Όλα τα sites σύστηναν να γίνει κράτηση τουλάχιστον μια βδομάδα πριν. Παρόλα αυτά το εντόπισα στο χάρτη και μέσα σε χρόνο dt, βρέθηκα μπροστά από τη μικρή ξύλινη πόρτα του. «Τραπέζι για ένα άτομο», ζήτησα δειλά. Όταν, ενάντια σε όλες τις πιθανότητες, μου το πρόσφεραν, με μοναδικό όρο ότι θα μπορούσα να το απασχολήσω μόνο για μια ώρα, δεν έχασα δευτερόλεπτο. “Yes please! I’ll take it!” Τελικά έχει και τα θετικά του να ταξιδεύεις μόνος.
Επέλεξα δυο πιάτα που δεν περιλαμβάνονταν στο μενού και που η φροντιστική σερβιτόρα μου εξηγούσε με μεγάλη υπομονή. Ξεκίνησα με bruschetta λαχανικών, περιχυμένη με ραφιναρισμένο, εξαιρετικής ποιότητας, ιταλικό ελαιόλαδο. Τα λαχανικά, κάθε άλλο παρά συνηθισμένα ήταν. Κουκιά και κοτσάνια αγκινάρας, που άφηναν μια πικρή επίγευση, σε συνδυασμό με αυτή του καπυρωμένου ψωμιού. Είναι γεύση που δεν προσφέρεται για όλα τα γούστα, αλλά αν σας αρέσουν, όπως και σ’ εμένα οι πικρές γεύσεις, τότε θα το κατευχαριστηθείτε!
Συνέχισα με ουρά μοσχαριού στην κατσαρόλα με σάλτσα ντομάτας (Roman Oxtail Stew), μια παραδοσιακή ιταλική συνταγή που προνοεί αργό ψήσιμο για 2 ½ ώρες! Το αποτέλεσμα; Απίστευτα μαλακό κρέας που κόβεται με το πιρούνι μέσα στην πιο υπέροχη, παχύρρευστη και δεμένη σάλτσα ντομάτας που έχω δοκιμάσει ποτέ. Μοιάζει πολύ με τα δικά μας "λαδερά" φαγητά. Πιο παραδοσιακό, δεν υπάρχει!
Il Gelato di San Crispino
Η επόμενη μου αναζήτηση δεν ήταν άλλη από αυτή για το καλύτερο ιταλικό παγωτό. Χωρίς υπερβολή, στη Ρώμη δεν ψάχνεις για παγωτό. Έρχεται αυτό και σε βρίσκει, αφού οι παγωταρίες ξεπετάγονται από παντού. Αν όμως θες κάτι το ξεχωριστό και ιδιαίτερο, τότε πρέπει να αναζητήσεις το San Crispino. Είναι η διάσημη παγωταρία απ’ όπου περνούσε καθημερινά η Liz Gilbert, η ηρωίδα του βιβλίου και της ομώνυμης ταινίας “Eat, Pray, Love”!
Το θεώρησα λοιπόν must να ζήσω και αυτή την εμπειρία, σαν άλλη Julia Roberts σε μια διαρκή εξερεύνηση ψυχής! Ξετρελάθηκα με το “Ginger and Cinnamon”, με απόλυτα εξισορροπημένα τα δυο συστατικά του. Το δε Pistachio, μ’ έκανε να βάλω ένα μεγάλο Χ σε όλα όσα είχα δοκιμάσει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Είναι δύσκολο να το περιγράψω, αλλά στο παγωτό αυτό με την πλούσια, στεκάμενη υφή, μπορείς να ξεχωρίσεις τα ίδια τα συστατικά και όχι απλά τα αρώματα τους.
Στο ερώτημα αν το San Crispino έχει το καλύτερο παγωτό της Ρώμης, η απάντηση είναι όχι. Έχει όμως κάτι που το κάνει να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα τουριστικά και πιο «μαζικής παραγωγής» παγωτά.
Μετά τις λιγοστές ώρες που πέρασα εκεί, αποφάσισα ότι πρέπει να επιστρέψω όσο πιο γρήγορα γίνεται για περισσότερα. Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα να ζήσει και να γευτεί κανείς σε αυτή την υπέρχοη πόλη! Τώρα που πλησιάζουν οι καλοκαιρινές διακοπές, σκεφτείτε το κι εσείς. Ελπίζω να σας δελέασα έστω και λίγο!
xoxo
Comments